Greece: Low Budget Story

Όλοι νομίζουμε ότι η Ελλάδα είναι ένα Low Budget Story, αλλά βρίσκεται σε ακόμη πιο δεινή θέση τελικά: Νο Budget Story θα ήταν ο πιο σωστός τίτλος, γιατί πολύ απλά κάποιοι φρόντισαν για δεκαετίες ολόκληρες να επενδύουν αδρά από το δημόσιο χρήμα στη Δημιουργική Πολιτική Στρατηγική «Κάλλιο Μίζα και στο χέρι… » μέχρι τελευταία στιγμή που η Ελλάδα δεν άντεξε πλέον και εξέπνευσε.

Τα περιθώρια της πολιτικής εξαθλίωσης είναι πολύ μεγαλύτερα απ’ ότι φαίνεται, αφού συνεχίζουμε και βλέπουμε στα κανάλια τους ίδιους χαραμοφάηδες-κουρτινάδες-χαρτογιακάδες, που διέθεταν υπέρογκα ποσά για τους εξοπλισμούς των υπουργικών τους γραφείων ή μάλλον των Προεδρικών τους γραφείων, αφού μην ξεχνιόμαστε, εάν στην Ελλάδα φωνάξεις «Πρόεδρε…» , θα γυρίσουν όλοι (εξαιρούνται όσοι βρίσκονται στη φυλακή επειδή έχει πολύ καλή ηχομόνωση). Και εγώ αναρωτιέμαι, όσο έχω ακόμα δικαίωμα να το κάνω, τα χρήματα από τις μίζες πού θα καταλήξουν τελικά. Και να έριχνε κανείς την πρόταση στο τραπέζι να δημιουργηθεί ένα αυτόνομο “Υπουργείο Διαχείρισης Μίζας”, ως κίνητρο αναθέρμανσης της οικονομίας, θα έσπευδαν όλοι να τον φάνε!

Γιατί η σύσταση ενός υπουργείου Μίζας θα ήταν σαν να βάζεις ένα μπουκάλι κρασί μπροστά στον αλκοολικό, ή μια σοκολάτα στα χείλη του διαβητικού. Είναι πλέον μέσα στο αίμα του «σωστού επαγγελματία πολιτικού», το καταλαβαίνω. «Εκεί που έμαθε ο επαγγελματίας πολιτικός μία συγκεκριμένη τεχνογνωσία, που απαιτεί συγκεκριμένα χέρια τύπου Τιραμόλα, έως ότου καταλήξουν τα φραγκάκια στις σωστές τσέπες, έρχεσαι εσύ να κάνεις υποδείξεις;» Άσε που θα τεθεί σίγουρα και το πρόβλημα της συναρμοδιότητας μεταξύ των αμέτρητων υπουργείων μας, του, κατά τ’ άλλα, ευέλικτου κράτους(εννοούσαν όλα αυτά τα χρόνια το κράτος της εύκολης Μίζας). Γιατί τι δικαίωμα θα έχει ένα νεοσύστατο υπουργείο διαχείρισης Μιζών (το οποίο by the way, θα ήταν το πιο πλούσιο υπουργείο), με μαύρα που διακινήθηκαν από το Υπουργείο Αμύνης, Υγείας, Παιδείας, Ανάπτυξης, Πολιτισμού, Οικονομίας, Εργασίας, Αγροτικής Ανάπτυξης(συγνώμη εάν έχω ξεχάσει κάποιο Υπουργείο.

Δε θα ήθελα να αδικήσω κανένα). Κι εκεί που ο κάδος ανακύκλωσης στους υπολογιστές μας έχει γεμίσει με φωτογραφίες των κυβερνώντων μας από όλα αυτά τα χρόνια και προς στιγμήν νόμιζα ότι έφταιγε που τους διατηρούσα ακόμη στον κάδο ανακύκλωσης, συνεχίζουμε και τους βλέπουμε σε τηλεοπτικές εκπομπές. «Καθίστε, ρε παιδιά, αφού τους διέγραψα και από τον κάδο ανακύκλωσης, γιατί συνεχίζουν να εμφανίζονται στα κανάλια; Πού είσαι, ρε IT Manager, να μας ξεμπλοκάρεις το σύστημα, γιατί η τηλεόρασή έχει αρχίσει να μυρίζει σαπίλα και μέσα στα ίδια μας τα σπίτια». Να ’ναι καλά και το διαδίκτυο που έπαιξε τον ρόλο του στις εξελίξεις και έδωσε ένα βήμα σε ανθρώπους που δεν θα το είχαν ποτέ.

Ευτυχώς που τα αντανακλαστικά και του Facebook δεν είναι αυτοματοποιημένα στα σχόλια οργής που εμφανίζονται σε τοίχους πολιτικών, που συνεχίζουν να είναι καυστικοί, είρωνες, υπερφίαλοι με το προγούλι τους να παίρνει αφηρημένη μορφή, με τις εξελίξεις που λειτουργούν εις βάρος των ανθρώπων που δεν έχουν λυμένα τα προβληματάκια τους, όπως μερικοί, μερικοί, οι οποίοι δεν πτοούνται, ακόμη και σήμερα. Έχουν συμβιβαστεί πλέον με το Wet Look της βρεγμένης γάτας και ξετρυπώνουν σε κάτι γάμους και βαφτίσια για να δείξουν ότι είναι και αυτοί κομμάτι της Κοινωνίας. Και ξεχνάμε όλοι συνέχεια να φέρνουμε το πιστολάκι για τις τρίχες μαζί μας, μήπως και στεγνώσουμε επιτέλους κάτι γατούλες που είναι μούσκεμα και συνεχίζουν όμως τις κατάλληλες στιγμές να τινάζονται και να μας βρέχουν.

Εντωμεταξύ, όλες οι γενιές της κρίσης σημαδεύονται επικίνδυνα από την τρομοκρατία των ΜΜΕ. Μικρά παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε οικογενειακό κλίμα αβεβαιότητας με μόνιμη πλέον ένταση στα κόκκινα, 16άρηδες περνούν πιο δύσκολα την ήβη, 18χρονοι που έδωσαν πρόσφατα πανελλήνιες αναρωτιούνται τι θα γίνει στο μέλλον με το χαρτί που θα αποκτήσουν την στιγμή που παρατηρούν κάθε είδους επαγγελματίες να βρίσκονται άνεργοι, πτυχιούχοι βρίσκονται σε κατάσταση μέθης, επαγγελματίες στη μέση του πουθενά, οικογενειάρχες χωρίς παιδιά μέχρι νεωτέρας(μετά την κρίση και βλέπουμε), γονείς σε κατάσταση πανικού,  συνταξιούχοι με εκπληρωμένες υποχρεώσεις σε κατάσταση αναμονής, ηλικιωμένοι να κοιτούν το καφενείο απέξω στη βιτρίνα.

Όλα αυτά σε μία Ευρώπη όχι πλέον δύο ταχυτήτων που επικαλείται η Μέρκελ, αλλά τριών και βάλε! Η Ευρώπη της Γερμανίας, η Ευρώπη της Γαλλίας και η Ευρώπη των τριτοκοσμικών χωρών σαν το δικό μας, της Ιταλίας και της Ισπανίας. Οι διαφορετικές ταχύτητες όμως δεν φαίνεται να πτοούν τους Έλληνες πολιτικούς μας κατά την προεκλογική τους περίοδο, που νομίζουν ότι, όταν αναλάβουν τις καρεκλίτσες, θα μπουν όλα στον αυτόματο.

Για τη διαφημιστική καμπάνια της Νέας Δημοκρατίας με την σημαία μας να κάνει Bungee Jumping, δεν έχω λόγια. Κάποιοι επικοινωνιολόγοι πιστεύουν ακόμη ότι ο κανόνας «η αρνητική διαφήμιση, παραμένει διαφήμιση» ισχύει για τους Έλληνες ψηφοφόρους, τους οποίους συνεχίζουν να μην υπολογίζουν και να χρησιμοποιούν Ηard-selling διαφημιστικές καμπάνιες για να σπείρουν πανικό με όχημα την ελληνική σημαία. Εάν μπορούσαν να την κάψουν στον αέρα, μπορεί και να το έκαναν για να εξυπηρετήσουν το κομματικό τους συμφέρον. Αυτό που αναδεικνύεται τελικά δεν είναι παρά ο πανικός που επικρατεί σε ένα κόμμα με το απατηλό όνειρο της πολυπόθητης αυτοδυναμίας.

Το γεγονός ότι η χώρα μας αγωνιά για αποτελέσματα στον Τουρισμό και διακυβεύεται το μέλλον της, έρχεται σε δεύτερη μοίρα.  Εάν πάντως δεν ξέρουν τα κόμματα να διαχειριστούν σωστά τις αδρές επιχορηγήσεις για την προεκλογική περίοδο Part 2, το σίγουρο είναι ότι θα αποτύχουν και σε ένα κράτος που αναζητούνται άφθαρτοι διαχειριστές.

Γιάννης Ζευγώλης, συγγραφέας

Πηγή: Εφημερίδα Το Άρθρο 07-06-2012