Να σταματήσει επιτέλους το παραμύθι με την Κυβέρνηση Συνεργασίας !

Η εποχή της Πρωτοκαθεδρίας του πρώτου σε ψήφους κόμματος έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί με το κυρίαρχο κόμμα να είναι αναγκασμένο να σχηματίσει Κυβέρνηση συνεργασίας. Με την παλαιοκομματική αντίληψη και την εγωιστική συμπεριφορά των κομμάτων που καλά κρατεί και στην Ελλάδα της κρίσης είναι δεδομένο ότι κανένα κόμμα δε θα δεχόταν να συνεργαστεί με άλλο για να συγκυβερνήσει. Νοοτροπίες διάθεσης για υπεροχή, εγωιστικές αντιλήψεις, θεωρίες τύπου «τα δικά μας παιδιά» ζουν και βασιλεύουν και ιδίως τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, που κυβερνούσαν για 30 χρόνια, δεν μπορούν να αποτινάξουν τις παλαιοκομματικές τους αντιλήψεις.

Όνειρο και όραμά τους είναι να επιστρέψουμε σε αυτή την εποχή για να μπορούν να επιδεικνύουν την κομματική τους υπεροχή. Συνεχίζουν οι εκπρόσωποι των κομμάτων της συγκυβέρνησης να συμπεριφέρονται εγωιστικά, να επικαλούνται τον Πρωθυπουργό ή τον Αρχηγό του κόμματος τους στις δηλώσεις τους και να περιφρονούν τα καίρια προβλήματα του τόπου, όπως είναι η Ανεργία, η οποία συνεχίζει να αυξάνεται και να καταστρέφει τωρινές και επόμενες γενιές. Η συνεργασία μεταξύ των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα επικοινωνιακό φιάσκο, όπως θα είναι και η επόμενη κυβέρνηση συνεργασίας που θα δημιουργηθεί στην Ελλάδα. Θα πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια για να αλλάξει ριζικά το πολιτικό σύστημα της χώρας μας.

Ακόμη και σήμερα με τα ιστορικά για την χώρα χαμηλά ποσοστά για σχηματισμό κυβέρνησης που συγκέντρωσαν τα κόμματα που βρίσκονται στην εξουσία, η νοοτροπία του πρώτου κόμματος, του Πρωθυπουργικού μοντέλου, της κομματικής πειθαρχίας, του ρουσφετιού και της λαμογιάς, των διαπλοκών του συστήματος, παραμένει η ίδια με τη διαφορά ότι υπάρχει ένα επικοινωνιακό κέλυφος που παραπέμπει σε δήθεν συναίνεση της κοινωνίας με την τρικομματική κυβέρνηση να σφυρίζει υπερήφανα.

Όσοι βρίσκονται στο πολιτικό παιχνίδι, είναι υπ’ ατμών για πολιτικά αλληλομαχαιρώματα, τα οποία φυλάνε για την προεκλογική εκστρατεία που θα αργήσει να έρθει, αφού η αντιπολίτευση έχει σταθεί ανίκανη να αντιστρέψει τους όρους και να συστρατεύσει τις λεγόμενες συνιστώσες που είναι έτοιμες να αλληλοσπαραχθούν στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που επίκειται σε λίγο χρονικό διάστημα, όπου ο Αλέξης Τσίπρας θα προσπαθήσει να μετατρέψει ένα κόμμα Συνιστωσών σε ενιαίο κόμμα εξουσίας. Η θεωρία πέρα από τα κόμματα και υπέρ της Κοινωνίας δεν έχει βρει γόνιμο έδαφος, με τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις που παραπέμπουν σε μία άλλη εποχή.

Θα περίμενε τουλάχιστον κανείς από τους εκπροσώπους των κομμάτων να έχουν κάνει οι ίδιοι μεμονωμένα, ή ως μέρη της ολότητας του πολιτικού συστήματος, την αυτοκριτική τους, που θα τους οδηγούσε σε μία διαδικασία αυτοκάθαρσης. Τα κόμματα όχι μόνο δεν έχουν προβεί στην παραμικρή διαδικασία αυτοκριτικής για να μπορέσουν να ενταχθούν στη νέα οικονομική πραγματικότητα, αλλά συνεχίζουν να προασπίζονται σθεναρά τις επιλογές που μας έχουν οδηγήσει σήμερα σε συνθήκες πολέμου με μία ανεργία στα ύψη, πολίτες στα όρια της φτώχειας, καταστροφές νοικοκυριών, ανύπαρκτη αγορά, χωρίς μέλλον για νέους και γηραιότερους με το μεταναστευτικό κύμα να αυξάνεται επικινδύνως για το εργατικό δυναμικό και τη γενιά που μένει πίσω στη χώρα που έχει χάσει την ελπίδα της.

Το κλίμα εξωστρέφειας στο οποίο έχει επιδοθεί και επενδύσει ο Πρωθυπουργός, δυστυχώς δεν συνοδεύεται από το πιο βασικό για το εσωτερικό της χώρας: διαρθρωτικά μέτρα στην ελληνική οικονομία και την αγορά, που δεν εντάσσονται όμως σε μία φοροεισπρακτική λογική που επιβάλλει το μη παραγωγικό μοντέλο που προέρχεται από την ισχυρή Γερμανία και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι μιας «νέας αναπτυξιακής θεωρίας» που επιβάλλεται από την Κυβέρνηση. Μέχρι σήμερα, παρακολουθούμε μία στείρα και προσκολλημένη λογική στο επαίσχυντο παρελθόν και ένα παρόν που υπερασπίζεται σθεναρά μία ακραία πολιτική λιτότητας με τους περισσότερους Έλληνες χρεωμένους χωρίς ίχνος προοπτικής.

Προσπαθούν να συνδέσουν δε την ανάπτυξη με μία ακραία λογική συνεχόμενης προσθήκης φόρων που μειώνει καθημερινά όλο και περισσότερο το ήδη απίστευτα πενιχρό εισόδημα των πολιτών που δεν φτάνει πια ούτε για τα βασικά. Απέναντι σε αυτή την δυσάρεστη πραγματικότητα παραμένουμε θεατές της ολικής απαξίωσης του πολιτικού μας συστήματος από το σύνολο των κομμάτων που χάνουν μία ιστορική ευκαιρία να συνεργαστούν ουσιαστικά και συνειδητά και να ενώσουν τις δυνάμεις τους χωρίς μικροπολιτικά συμφέροντα και εγωιστικές πρακτικές. Ένας υπερκομματικός λόγος συνεργασίας αποτελεί το ζήτημα των Γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα που ήρθε πρόσφατα στην επικαιρότητα και είναι ζήτημα όχι μόνο οικονομικό, αλλά και ηθικό.

Η δεύτερη ευκαιρία στην οποία και πάλι δεν ανταποκρίθηκαν τα κόμματα, υπηρετώντας συμφέροντα και νοοτροπίες του παρελθόντος δόθηκε λόγω της πρωτοφανούς ανεργίας που κλονίζει την ελληνική οικογένεια και βυθίζει την χώρα μας για πάντα σε υφεσιακή λογική με στόχο την εξόντωση των πολιτών και την υποταγή τους στα Καπρίτσια της Γερμανίας. Η τρίτη ευκαιρία που χάνεται καθημερινά εις βάρος της δημοκρατίας είναι η ανικανότητα του συνόλου των κομμάτων που ανήκουν στο δημοκρατικό τόξο να σχηματίσουν ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι στο φασιστικό νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής που ξεφτιλίζει τους θεσμούς και υποτιμά όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες.

Η ανωριμότητα δε του πολιτικού συστήματος να ανταποκριθεί με υπευθυνότητα στα προβλήματα που απασχολούν τους πολίτες στην καθημερινότητά τους, δημιουργούν κενά που έρχεται το φασιστικό μόρφωμα δήθεν να καλύψει ως αντισυστημικό, ενώ στην πραγματικότητα υπηρετεί το κομματικό του συμφέρον δημιουργώντας μάλιστα περίεργα πλοκάμια στο σύστημα, ενώ φαίνεται η πολιτική του να αποδίδει, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στις δημοσκοπήσεις. Όσο μεγάλες και να είναι οι ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στα κόμματα υπάρχουν «σημεία» που θα έπρεπε να είναι ενωμένα προκειμένου να προασπίσουν το συνολικό συμφέρον της Κοινωνίας.

Αντί να συνεργαστούν ουσιαστικά απέναντι στα μείζονα προβλήματα, επιλέγουν να υπηρετήσουν τα «Τέρατα» που κρύβουν οι κομματικοί μηχανισμοί, τα πιο εγωιστικά πλάσματα του 21ου αιώνα και να διογκώσουν τα προβλήματα με αποδέκτες τους πολίτες. Το τελευταίο πράγμα που θέλουν οι πολίτες μέσα σε μια οδυνηρή πραγματικότητα είναι να ζουν την υποκρισία των κομμάτων της συγκυβέρνησης, που συνεχίζουν να αλληλουποστηρίζονται για προφανείς λόγους αναγκαστικής επιβίωσης στον πολιτικό αφρό ως μονόδρομο προς αποφυγήν της δικής τους πολιτικής εξόντωσης.

Γιάννης Ζευγώλης, συγγραφέας